Do spektaklu zaangażowali się dobrowolnie. Bez nacisków przyjęli proponowane zadania. Zgodzili się bez przymusu zagrać siebie. Opracowali dramaturgię zdarzenia. Przygotowali scenografię. Przynieśli rekwizyty. Ukostiumowani i umaskowieni weszli na scenę. Brylowali w monologach(właściwie bez słowa). Dialogowali na najwyższych emocjonalnych obrotach (zionąc czerwienią i zielonością skojarzeń). Byli dla siebie przyjaźni i nienawiścią pałający zarazem. Prawda kipiała w ciałach pochłoniętych namiętnością gry. Bronili swoich racji z pasją, niemalże dzikością pozbawionego uczuć zwierzęcia. Okrzyki, śpiewy, zaczepki i ręko- czyny dopełniały efektu widowiska. Trzymali się przyjętej konwencji zgodnie z zaleceniami reżysera konsekwentnie i odważnie. Biła z nich moc twórcza i wiara w siłę sprawczą teatru. Duma zamieniła tremę w pewność. Niepokój bezszelestnie chował się pod fotele widzów. Uśmiech dowodził, że trzeba choć na chwilę zostać aktorem, stworzyć zespół składający się  z niecodziennych osobowości, posmakować wspólnotowego scenicznego bycia, zacząć improwizować, złamać kilka obowiązujących, skostniałych już reguł scenicznego zachowania, cieszyć się teatralną chwilą ,która nigdy się nie powtarza.