Zanim Bohater /Reżyser/Kierownik Artystyczny znakomitego zespołu teatralnego położy na łopatki konkurencję zajmuje się stosownymi wytycznymi umożliwiającymi osiągnięcie celu.
Oddaje się metodycznej pracy gwarantującej przejście do historii teatru. Wzdycha, mamrocze, zażywa neospasminę i kombinuje. Wie, że praca wyczerpująca – więc muskuły napręża, szare komórki mobilizuje, oczy wytrzeszcza, słuch wyostrza, węch kieruje na zwycięstwo. I marzy, tęskni, sen oddaje nocnym majakom -podium projektuje. Świat teoretycznych prawideł łączy z praktyką, wiarę z przekonaniem, moc z bezsiłą, duch z materią. Dniom brakuje czasu, pomysły szaleją, herbata stygnie, rodzina w pozycji na baczność dojada przedwczorajszą zupę. Namiętności targają sercem Bohatera, żądza wygranej zagarnia jego rozum, potrzeba sukcesu zawłaszcza duszę a wiara w moc przyszłego wiekopomnego dzieła czyni Go wprost demiurgiem. Tworzy więc, kreuje, zmienia i haruje. Po czym przystępuje do dzieła .
Taktyka. Gdzie wystąpić? Czym zaimponować? Kogo zaskoczyć? Komu przyłożyć? Analiza. Logika a może wystarczy logistyka? Czy wchodzimy ze światłem w dźwięk? Najpierw słowo czy muzyka? Tekst czy bez słowa? Metody. Konspira. Podsłuchy. Zasięganie języka. Praca w izolacji a może czarny teatr? Działania bazowe. Nakładamy stroje/maski/zbroje. Wzmacniamy argumenty/siłę rażenia/armaty tematów. Szkolimy/tresujemy/motywujemy/dozbrajamy nasze grupy, teatry, zespoły. Przeprowadzamy próbne manewry. Działania zaczepne. Prezentujemy. Nagrywamy. Montujemy. Wysyłamy. Antrakt. Jak wskazuje słowa znaczenie czekamy w bezdechu na następny akt. Akcja przedwstępna. Karmimy się emocjami -radością i smutkiem, euforią i wściekłością, nadzieją i rozczarowaniem. Liczymy na zaproszenie. Jesteśmy zakwalifikowani –hurra. Będzie wygrana, większa wygrana, sukces! Wcale nie byli najlepsi! – słyszymy w końcu. Akcja zasadnicza. Pakujemy rekwizyty i ekipę techniczną. Robimy zrzutkę na autokar. Wysiadamy przed gminnym centrum kultury, świetlicą, aulą szkolną, domem weterana czy strażaka. Wchodzimy do teatru wojów i wojen. Obserwujemy rozognioną widownię. Dostrzegamy jury-zawodowców. Czekamy na wydarzenie/upadek ze sceny/przerost formy nad treścią/ nagły zwrot akcji/ blokadę mikrofonu/niespodziewany chichot widowni/buczenie /oklaski/gong i kurtynę w górze. A potem jak zwykle, jak zawsze kilkuset aktorów w akcji, którą obserwuje kilkusetosobowa publiczność-oczywiście nie na raz, nie od razu, nie w całości, nie jednego dnia. Ale jest wojowniczo, wojennie wręcz –akcja przenosi się z zamku na teren otwarty, spod stołu do ogrodu, sprzed komputera do książki, z psychiatryka do pociągu. Rekwizyty jak armatnie kule śmigają po scenie- krzesła zmieniają właścicieli i zasadniczo swoje siedziskowe znaczenia, plastikowe rurki skręcają się i wyprostowują kreując niepokonane światy, tkaniny się plączą, supełkują, zadają ciosy i zamykają usta, puder pokutnie osiada na głowach walczących stron konfliktu Zwyciężę- Będę Zwyciężony. Jest groźnie, śmiesznie, ponuro, komicznie. Tworzy się strach, napięcie, zniechęcenie a potem przychodzi refleksja, że to tylko kreacja, wybuch wyobraźni, umowny świat konwencji. Że ta wojna właściwie jest tylko zabawą, przekręceniem znaczeń, dotknięciem prawdy o człowieku, o jego ułomnościach , potrzebach i ograniczeniach. Że moc teatru rozrzedza konflikty, oczyszcza z zanieczyszczeń, uszlachetnia zwyczajność, pieści marzenia, dodaje, dodaje, dodaje…
Konkluzja. Jedynie w Teatrze wojna ma moc sprawiania lepszego, ciekawszego, mądrzejszego świata. Bogdan Niezwyciężony Żyłkowski